Pisałem coś o byłych? Et in Arkadia ego…

Hemingway w Starym człowieku zauważył (a w Komu bije myśl rozwinął), że Hiszpanie używają rodzaju żeńskiego na określenie rzeczy, które darzą afektem, jakby miłość była kategorią gramatyczną. „El mar” dla wielu z nich zwie się „la mar”, „el baile” – „la baile”.
Wypijmy więc za czeszczyznę, w której piwo z natury rzeczy jest rodzaju żeńskiego.

Większa część mojego sarkazmu to kac moralny po niewłaściwym dopowiedzeniu.

Moje dawne miłości występują parami. Zaiste, czasem nazywałem je „drugimi połowami”, ale nie przypuszczałem, że taka komplementarność też bywa źle pojęta.

Po tej imprezie złapałem świetny kontakt z rzeczywistością, nadawaliśmy na tych samych falach. Ostatnio jednak coś chyba zaczyna się psuć. Czyżby znalazła sobie innego?

Sprałem się po pysku. Po prawdzie wcześniej nieco się znieczuliłem, więc nie za bardzo bolało.
Mój boże, udaję nawet przed samym sobą. Znacie lepszą widownię?

Palenie jest formą samobójstwa, równie przyjemną co wiele innych. Jeśli jednak wybrałbym którąś z nich zamiast paczki Maximów, czy za oknem zamiast zadymki widziałbym zawieszkę?

Nielogiczny? WHO twierdzi inaczej: wszystko z powodu pomieszania Y91.1 z S09.8.

W walkach kogutów jak widać radzę sobie całkiem nieźle. Gorzej w kategorii tytaniej.

Ulokowanie nadziei jest rzeczą typowo męską. Nader. Zbyt.