Czasem przygotowuję listę osób, które poczułyby się osobiście dotknięte moim zamachem na własne życie. O-Boże-!-to-na-pewno-przeze-mnie powtórzone przez kilkanaście, w większości ledwie znanych mi, osób.

Kobiety na farmę od zaraz.
Ktoś kradnie pijackie pomysły.

Nie zostaniemy przyjaciółmi.

Zgubiłem Hrabala, który wiele rzeczy powiedziałby za mnie. Strata bolesna, niczym amputacja. Wciąż jeszcze czuję bóle fantomowe.

A kim tak właściwie był Bułhakow?
Przypomnij mi, a kiedy żył ten nasz Petlura?
Czekaj, czekaj, heksametr polski?
Norwid, hmmmm… To ten po Mickiewiczu!
To ja już pójdę.

Tylko jemu mogłabym oddać obie nerki…

Poprzednia wojna w Iraku też zaczęła się od mojej grypy. Z niepokojem myślę o dniu swej śmierci.

Pewnego dnia nauczę się wymawiać wszystkie te francuskie słowa. Z miną Bogarta wycedzę kilka słów i odejdę w stronę zachodzącego słońca. Bruk będzie błyszczał od deszczu.
Czy po kiczu jest coś dalej?

And you won’t make me jealous if I hear that they sweeten your night…
Zwłaszcza w wykonaniu Stinga i the Chieftains.

I bądź wśród tych
Co wiary źdźbło
Pod nogi rzucą mi