Tak mi ostatnio ten Grochowiak po głowie chodzi…
Wróciłem dziś z Małego Miasta, od rodziny. Mieszkanie babci od zawsze robiło na mnie ogromne wrażenie.
Niesamowite jest to, że nic bym w nim nie zmienił, wszystko w nim jest takie, jakie powinno być. I nie myślę tu tylko o cechach dystynktywnych każdego archetypicznego babcinego mieszkania (pościel sztywna od krochmalu, piec węglowy, kredens z czekoladkami i ajerkoniakiem czy półka z Mickiewiczem i księdzem Rydzykiem…).
Z ciekawostek dni ostatnich należałoby wymienić propozycję wyjazdu na studia do Madrytu. Podoba mi się to, nie powiem. Ja już i …

Był sobie raz nieudacznik. Nic mu się nie udawało – jak to nieudacznikom. Pewnego dnia ów postanowił skończyć ze sobą. Oczywiście nie wyszło mu to – szpital, kroplówki, oddział zamknięty, obserwacja… I nagle dokoła niego zaroiło się od przyjaciół. Znalazł pracę, kobietę, świat zaczął się do niego uśmiechać.
Był sobie raz inny nieudacznik. Kochał kobietę przeznaczoną innemu. Spalał się w tym uczuciu. Zagłębiał się w nie coraz bardziej a ono go pochłaniało. Nie mógł jednak liczyć na więcej niż uśmiech. Aż pewnego pięknego dnia (a może to był wieczór..?) ów człowiek …

Dawniej serce miałem bardziej podzielne. Teraz w nim coraz ciaśniej, coraz bardziej zaściankowo. Jak jeszcze pojawi się w nim orkiestra strażacka, ksiądz proboszcz i kilku dresiarzy – sam się zgłoszę do psychuszki. Namiary już mam…

Dziś będzie prymitywnie. Zwyczajnie nie mam ochoty silić się na cokolwiek.
Wczorajszej nocy nie chciało mi się spać. Dzisiejszej – jak najbardziej. Ale… tuż przed dziesiątą zadzwoniła Kasia, moja dawna polonistka z czasów ogólniaka i spytała, czy nie zrobiłbym za nią dziś lekcji. Oczywiście się zgodziłem. Oczywiście zarwałem noc. Oczywiście na darmo.
Mówienie o literaturze barokowej nie sprawia mi przyjemności. Zwłaszcza, jeśli mówię sam do siebie… Ale cóż, takie już życie belfra…
Aha, cała klasa zwracała się do mnie per „pan”. Straszne.

Byłbym zapomniał, dodałem banerek akcji mającej na celu ratowanie wszystkich uzależnionych od Archiwum X. Przechodniu, zlituj się nade mną i kliknij!

Znowu zasiedziałem się dziś w ciemni. Miałem wpaść tylko po wczorajszy urobek, a wyszedłem po czterech godzinach. Ale warto było. Zacząłem wreszcie tworzyć (boże, jakież to górnolotne!) pierwszy (0! znowu patos) projekt fotograficzny. Ale o tym na razie sza, nie warto zapeszać.
A skoro już mowa o zdjęciach: zastanawiam się nad zmianą tego po prawej. Z jednej strony bardzo je lubię i podoba mi się sytuacja (ach! Tmavomodry svet), ale… ja nie trawię wąsaczy… Coś trzeba będzie zmienić.

No właśnie. Rzucam palenie. Dziś wypaliłem trzy papierosy i skręca mnie trochę z niedonikotynizowania. W porównaniu z ilością, jaką wypalałem jeszcze tydzień temu, trzy papierosy to nic. Ciekawe jak długo wytrzymam; mój problem polega na tym, że lubie siebie z papierosem, dobrze mi z nim i do twarzy. No ale posmotrim – uwid’im…

Jestem bogiem. Wczoraj wieczorem byłem pijanym bogiem. Ciskałem gromami na prawo i lewo…

Data wygląda jak jakaś wariacja na temat kodu zerojedynkowego… Mam 21 lat.
A najśmieszniejsze jest to, że nawet nie wyjdę dziś i się nie rozerwę bo… nie mogę znaleźć kluczy od domu… żałosne.

Dziś urodziny K. Jutro moje. I nijak nie da się tego połączyć we wspólne święto.