Na demonstrację „Oburzonych” pod bramą UW przyszło niecałe sto osób. Nie mówcie, że was to dziwi.

W jednej z nieco już zleżałych notek Radkowiecki przejechał się po perspektywach amerykańskiego rimejku serialu Skins.
Sam oryginalny serial dość zabawny, choć zupełnie nie moja bajka. Raczej mało szokuje, been there, done that. Rimejku jeszcze nie widziałem, ale ufam Radkowieckiemu na słowo, że dużo słabszy. Amerykańskie przeróbki dobrych brytyjskich seriali już mają to do siebie, że (z konieczności?) spłycają wszystko, co tylko da się spłycić, a do tego eliminują wątki, do których mogłoby się przyczepić Stowarzyszenie Obrony Dzieci/Zwierząt Futerkowych/Afroamerykanów/Rodowitych Amerykanów/Amerykanoamerykanów (niepotrzebne skreślić). Nic więc dziwnego, że nieczęsto udaje im się …

Wąski kanion, szarobure bloki po obu stronach wznoszą się na kilkanaście pięter w górę. Trochę jak gierkowskie na Śląsku, tyle że te stoją na obrzeżach Kijowa. Jest może dziewiąta, ale większość okien już ciemnych. Chodniki mokre, dla oszczędności wyłączono większość latarni. Wysiadam z marszrutki, małego, niemiłosiernie zatłoczonego autobusika. Nieswojo tu i niebezpiecznie, ale akademik jest po drugiej stronie osiedla, muszę jakoś przejść. Byle szybko.
Razem ze mną wysiada dziewczyna. Czarne kozaczki, czarny płaszczyk, może dwadzieścia lat, raczej mniej. Szybkim krokiem rusza z przystanku. Droga jest w zasadzie jedna, nie ma jak …

Autostopowicze dzielą się na krótko i długodystansowych. Ci pierwsi to szaraczki, wśród tych drugich byliśmy już arystokracją. Tym razem w tydzień dotarliśmy do Konstantynopola, po drodze ani razu nie płacąc za nocleg ani transport. Dlatego w drodze powrotnej należała nam się nagroda: zamiast żmudnego przebijania się przez Bułgarię i Rumunię prom do Odessy. Pierwszą klasą.
Na statek wsiedliśmy o północy, ale ruszał dopiero o świcie. Słońce wschodziło nad Złotym Rogiem, rozsiedliśmy się wygodnie na pokładzie i podziwiali widoki, gotowi każdemu chętnemu opowiedzieć jacy to z nas twardziele, gdzieśmy to nie byli …

Skwerek dwieście na dwieście metrów, jakieś domy, jakieś gruzowiska. Z parku zostały kikuty, widok mam więc doskonały. Z lewej, przed linią zabudowań, kłębią się Niemiaszki. Z prawej skokami idą moi, 62 dywizja Krasnoj Armii. Sporo świeżaków. O, lezie taki środkiem, nie szuka osłony, na odstrzał. Kropnąłbym głąba, zawsze to jakieś punkty, ale nie po to tu jestem. Leżę w ukryciu, czekam na okazję, bo jak się noga powinie ? mogiła. Aż do następnego odrodzenia.
Wreszcie jest! W oknie po drugiej stronie mignął zarys postaci. Ich snajper, to na niego poluję. Dobry …

Wybory idą, oczywiście, że będę startować, czemu nie. A czy wygram? Pewnie bez szans, bo konkurencja wystawiła tego weterynarza, a ludzie go lubią, taki poważny człowiek, w sam raz na radnego. Babcia mówiła o takich, że seriozny, bo babcia z Kijowa była. Ale swoją kandydaturę zgłosiłam.
A jak się nie uda, to trudno. W poprzedniej kadencji swoje zrobiłam, chodnik we wsi jest, ulicę wójt zrobił porządną, nawet światła przy Alei postawili, więc w sumie pozytywnie. Ale ja naprawdę, ale to naprawdę nie muszę siedzieć w radzie gminy.
Bo widzi pan, ja już …

Ma trzydzieści lat i prawie dwa metry wzrostu. To tyle, jeśli chodzi o podobieństwa do filmowych herosów. Pod rzedniejącymi włosami pogodna twarz czterolatka. Na co dzień jest pomocnikiem cukiernika. Torty, ciasta, ?2,55 za kremówkę, pięć groszy odda pani przy okazji?. Nuda.

Ale kilka razy w tygodniu życie przyspiesza. ? Jak syrena wyje, to nawet się szefowej nie melduję, sama wie. A remiza jest o tu zaraz, po drugiej stronie, więc jak fałszywy alarm, to jestem w minutę ? mówi. Waży chyba z półtorej setki, więc do płonącego domu mógłby wbiec razem …

O krwawo przegranych powstaniach uczy się u nas dzieci, o wygranych albo mówi się mało (wielkopolskie), albo wcale (sejneńskie). Polski kult moralnych zwycięstw (czyli krwawych porażek) śmieszy mnie i przeraża zarazem. Nie różnię się pod tym względem od większości moich znajomych. Jednak w toczącej się nieprzerwanie od 66 lat dyskusji na temat sensu wybuchu powstania warszawskiego chciałbym zgłosić moje zdanie odrębne. Odnoszę bowiem wrażenie, że większość krytyków powstania w najlepszym razie miesza porządki.

W zeszłym roku rząd wydał blisko 100 mln zł na dopłaty do kredytów mieszkaniowych. Najłatwiej uzyskać je tym, którzy i tak mają gdzie mieszkać. W dużym uproszczeniu wydatki z budżetu można podzielić na inwestycje, które w przyszłości przyniosą obywatelom zysk, i koszty utrzymania państwa. Jest jeszcze trzecia kategoria: pieniądze wyrzucone w błoto w imię szczytnych celów.

Kto sieje wiatr, zbiera burze. Dziś dawny minister Ziobro przekonuje się o tym na własnym przykładzie.
Wymiana ciosów za pomocą insynuacji i pomówień to w polityce nic nowego. Także i u nas swoje lewe sierpowe miało SLD, prawe proste poniżej pasa zadawały też partie centrowe (w tym PO). Z kolei Prawo i Sprawiedliwość lubuje się w prawych (i nieprawych) hakach.