Obie najgłośniejsze komisje sejmowe (hazardowa i naciskowa) spełniły oczekiwania wszystkich. To znaczy nie robią nic.

Polskie życie publiczne ma to do siebie, że afery wypalają się równie szybko, co się pojawiły. Dzisiejsze gazety jutro wyścielą kosze na śmieci, telewizje informacyjne po kilku dniach też zapominają o sprawie, zwłaszcza jeśli nikt z oskarżonych czy pomówionych nie staje przed sądem. PiS przypomina jeszcze czasem o ?Rychu? i ?Zbychu?, ale kogóż dziś obchodzi o co naprawdę poszło?

Zarząd TVP odwołał ze stanowiska Anitę Gargas, przez pewien czas szefową publicystyki w telewizyjnej Jedynce. Szkoda, że nie za to, z czego należy dziennikarzy rozliczać: dobre lub złe wykonywanie rzemiosła.

Na całym świecie wzbiera bunt przeciwko Świętemu Mikołajowi, a dokładniej jego amerykańskiej wersji. Rozmaici aktywiści zarzucają mu komercję, związki z wielkimi korporacjami, wypieranie świąt z mistycznej otoczki i bóg wie co jeszcze. A wara wam od mojego Mikołaja!

Wszyscy znamy wyidealizowany obraz gladiatora. Niewolnik, koniecznie mężczyzna, trzymany przez właściciela w spartańskich warunkach i szkolony wyłącznie po to, by dla rozrywki tłumów oddać życie na arenie. Brednie.

Działacze na rzecz praw człowieka ze zdumieniem skonstatowali, że gry komputerowe pozwalają na łamanie prawa międzynarodowego. To wielkie osiągnięcie, bo trudno dziś znaleźć pozycję, z której jeszcze gier nie krytykowano.

Co roku w okolicach 11 listopada media i politycy zastanawiają się dlaczego młodym Polakom brakuje patriotyzmu. Każdy ma swoje odpowiedzi i recepty: jedni domagają się więcej lekcji historii, inni wychowania patriotycznego w szkołach podstawowych. Tymczasem patriotyzm wśród mojego pokolenia ma się świetnie ? tylko nie ten.

Byle neptek potrafi sobie strzelić w stopę. Ale zrobić to pięknie, z półobrotu i w ukłonie – to już trudniejsza sztuka. Niedoścignionym mistrzem w tej konkurencji jest Rafał Aleksander Ziemkiewicz.

Problem z humanistyką polega na tym, że nie jest wstecznie kompatybilna. W naukach ścisłych nawet zmiana paradygmatu nie wymiata do czysta podstaw wiedzy, a więc i podstaw doświadczenia.

Odkąd w kręgu kultury europejskiej po raz pierwszy zapanowała moda na antyk, wykształcił się specyficzny sposób pojmowania tej epoki. Jeszcze w XX wieku młodych ludzi zmuszano do patrzenia na starożytnych Rzymian jak na postaci pomnikowe, z brązu i spiżu. W tej koncepcji starożytności, wpajanej kolejnym pokoleniom przez kostycznych i oschłych łacinników (patrz: przygody Mikołajka lub „Wspomnienia niebieskiego mundurka”) wszelkie postaci związane z Rzymem musiały być z definicji pełne patosu i bez skazy.

Wiele lat temu z przyjacielem wymyśliliśmy pewną zabawę. Nasz eksperyment myślowy, który prowadziliśmy przez wiele miesięcy polegał na ratowaniu Polski. Spieszę wyjaśnić.