Za każdym razem gdy pijesz kawę z automatu, mały Jezusik płacze a gdzieś na świecie ginie w męczarniach przyszły-niedoszły Kapuściński.

W podróż po Grecji wziąłem do czytania najnowszą książkę Orlińskiego ?Ameryka nie istnieje?. Posiłkując się Baudrillardem WO dowodzi, że Ameryka którą znamy i kochamy/nienawidzimy to tak naprawdę wytwór popkultury, że nawet Amerykanie nie mają szans się z nią zetknąć poza kinem i Disneylandem. Dość niespodziewanie dla mnie zauważyłem, że obecna Grecja również nie istnieje. To jedynie nawarstwienie rozmaitych mitów i nieporozumień.

Mało mamy radosnych świąt. Dlatego od kilku już lat hucznie świętuję 4 czerwca, rocznicę pierwszych wyborów. I nie tylko ja.

Marmurowe schody i posadzki dawno już popękały, ale ślady dawnej chwały hotelu widać jeszcze wyraźnie. Bywali tu Czechow, Majakowski, Stanisławski i Isadora Duncan, w późniejszych czasach zatrzymywał się tu także Wysocki.
Natalia Iwanowna siedzi w recepcji hotelu ?Pasaż? od rana o wieczora. Rozwiązuje krzyżówki i pije herbatę. Z wykształcenia jest wuefistką, ale z pensji nauczycielskiej by w Odessie nie wyżyła, bo to jedno z droższych miast na Ukrainie. Każde zdanie zaczyna od przeciągłego ?nu?, tak się w Odessie mówiło jeszcze przed rewolucją, w lepszych czasach. Dziś żydowska czy grecka ruszczyzna nadal …

Na Białorusi 19 grudnia odbyły się kolejne pseudowybory prezydenckie. W Warszawie pod białoruską ambasadą zebrało się kilkadziesiąt osób, do tego drugie tyle dziennikarzy. Pokrzyczeli, popstrykali zdjęcia, rozeszli się do domów. Polska zapomniała o nich jeszcze tego samego wieczora. I tak powinno być.

O krwawo przegranych powstaniach uczy się u nas dzieci, o wygranych albo mówi się mało (wielkopolskie), albo wcale (sejneńskie). Polski kult moralnych zwycięstw (czyli krwawych porażek) śmieszy mnie i przeraża zarazem. Nie różnię się pod tym względem od większości moich znajomych. Jednak w toczącej się nieprzerwanie od 66 lat dyskusji na temat sensu wybuchu powstania warszawskiego chciałbym zgłosić moje zdanie odrębne. Odnoszę bowiem wrażenie, że większość krytyków powstania w najlepszym razie miesza porządki.

Pomysł koronowania Chrystusa na króla Najjaśniejszej przewija się w prawicowej blogosferze od kilku już lat. Wprawdzie sam zainteresowany twierdził, że królestwo jego jest nie z tego świata, ale przecież Polska to kraj na swój sposób nieziemski. Trudno byłoby jednak taką koronację przeprowadzić ze względu na problem natury prawnej: Chrystus został skazany prawomocnym wyrokiem.

Kandydaci na prezydenta Najjaśniejszej prześcigają się w deklaracjach, każdy chce być „normalnym prezydentem”. Jeździć pociągiem, chadzać do sklepów i knajp. Syndrom Vaclava Havla czy Olofa Palmego? Kłopot w tym, że lista „normalnych” polityków w nader wielu miejscach pokrywa się z listą polityków zamordowanych. Czy Polacy naprawdę chcą władcy-obywatela, czy marzy nam się Občan Havel?

Za naszą wschodnią granicą nadano Stepanowi Banderze pośmiertnie tytuł Bohatera Ukrainy. Tylko czekać, aż u nas w podzięce za ?czczenie mordercy? ktoś podpali cerkiew. Tymczasem Ukraińcy aż tak się od nas nie różnią.

Wszyscy znamy wyidealizowany obraz gladiatora. Niewolnik, koniecznie mężczyzna, trzymany przez właściciela w spartańskich warunkach i szkolony wyłącznie po to, by dla rozrywki tłumów oddać życie na arenie. Brednie.