Wojna jest zjawiskiem zbyt złożonym, by pisać o nim wyłącznie w czerni lub bieli. Tymczasem Polacy zwykli o wojnie 1939 roku pisać albo w samych superlatywach, albo wyłącznie negatywnie. Wydaje się, że istnieją dwie historie kampanii wrześniowej.Wojna jest zjawiskiem zbyt złożonym, by pisać o nim wyłącznie w czerni lub bieli. Tymczasem Polacy zwykli o wojnie 1939 roku pisać albo w samych superlatywach, albo wyłącznie negatywnie. Wydaje się, że istnieją dwie historie kampanii wrześniowej.

Byle neptek potrafi sobie strzelić w stopę. Ale zrobić to pięknie, z półobrotu i w ukłonie – to już trudniejsza sztuka. Niedoścignionym mistrzem w tej konkurencji jest Rafał Aleksander Ziemkiewicz.

Wiele lat temu z przyjacielem wymyśliliśmy pewną zabawę. Nasz eksperyment myślowy, który prowadziliśmy przez wiele miesięcy polegał na ratowaniu Polski. Spieszę wyjaśnić.

Hop-hop. Skaczę po nagrobkach, z jednego kopczyka na drugi. Kwieciście mi i wiosennie, bom zakochany, sesja zaliczona i w ogóle słonko się do mnie uśmiecha. Że groby? Cóż, to tylko Warszawa.

Od najdawniejszych czasów system prawny opierał się na roli władcy. Cesarze, królowie, rodowe starszyzny ? we wszystkich społeczeństwach doby przedindustrialnej to oni stanowili prawo, zazwyczaj odpowiadając za własne czyny jedynie przed własnym sumieniem (lub bogiem, co dla władzy świeckiej w praktyce oznacza jedno i to samo). Dopiero nowoczesne idee odpowiedzialności władcy przed ludem i ustanowionym prawem wprowadziły konieczność stworzenia instrumentów, dzięki którym król, prezydent lub członek rządu mógłby zostać pociągnięty do odpowiedzialności za swoje decyzje.

W jednym z wątków kol. F. zapytał mnie o książki do historii Polski po 1975 roku, a dokładniej „skąd wiem że Ziemkiewicz kłamie”.
Nie o prozę, wynurzenia odrzuconych czy spiskowe teorie dziejów, a o porządne dzieła, z których można czerpać wiedzę, której najwyraźniej brakuje miłośnikom Ziemkiewicza. Wbrew pozorom zadanie nie jest łatwe.