Raz na kilka pokoleń wybucha gdzieś na świecie wojna, która ma położyć kres wszystkim innym konfliktom. Ma wyrównać krzywdy, udowodnić racje czy przesunąć słupy graniczne w tę czy inną stronę. Po każdej z takich wojen literatura otrzymuje zastrzyk pomysłów na kolejnych bohaterów.

Polski krajobraz czytelniczy dzieli się na dwa światy, zazwyczaj zupełnie odrębne. Jednym z nich jest tzw. fandom, czyli środowisko miłośników literatury fantastycznonaukowej. Podróże kosmiczne, smoki, potwory, walka z duchami, wizje alternatywnych rzeczywistości ? to wszystko mieści się w kręgu zainteresowań fandomu. Drugim ze światów jest tak zwany mainstream – czyli, oględnie mówiąc, cała reszta literatury.

W jednym z wątków kol. F. zapytał mnie o książki do historii Polski po 1975 roku, a dokładniej „skąd wiem że Ziemkiewicz kłamie”.
Nie o prozę, wynurzenia odrzuconych czy spiskowe teorie dziejów, a o porządne dzieła, z których można czerpać wiedzę, której najwyraźniej brakuje miłośnikom Ziemkiewicza. Wbrew pozorom zadanie nie jest łatwe.

(…)W związku z tym moje podziękowanie przyjąć raczą:
(…) Czesław Kiszczak – za to, że propozycją świąt na Lazurowym Wybrzeżu dodał mi energii. Dedykuję mu opinię o jego profesji:
Poznałem także plemię Jahu,
Co wielbi własne ekskrementy,
Żyjący w niewolniczym strachu
Donosicielski ród wyklęty.
(…)