Na demonstrację „Oburzonych” pod bramą UW przyszło niecałe sto osób. Nie mówcie, że was to dziwi.

Na FB jeden z dalszych znajomych zamieścił link link do powyborczego komentarza RAZa (tutaj na stronie PiS, gdyby poprzedni link wygasł). W skrócie prześwietnemu publicyście chodzi o to, że dopóki pracą u podstaw nie uświadomi się Polakom potrzeby godności w życiu publicznym, dopóty wybory wygrywać będą ci źli (tzn. nie „nasi”). Tylko co to jest ta godność?

Jarosław Kaczyński zerwał się z uwięzi, szybuje ponad całym kontynentem nieprzywiązany do żadnych tradycyjnych ról. Nie jest już ani politykiem, ani post-politykiem. Jest anty.

Na Białorusi 19 grudnia odbyły się kolejne pseudowybory prezydenckie. W Warszawie pod białoruską ambasadą zebrało się kilkadziesiąt osób, do tego drugie tyle dziennikarzy. Pokrzyczeli, popstrykali zdjęcia, rozeszli się do domów. Polska zapomniała o nich jeszcze tego samego wieczora. I tak powinno być.

Stała się rzecz straszna. W Łodzi psychol wparował do biura poselskiego PiS z przerobionym gnatem i zamordował jednego z pracowników, a drugiego poważnie ranił. W chwilę później głos zabrała prawica i tragedia zamieniła się w komedię. Bardzo kiepską.

Od jakiegoś czasu odnoszę wrażenie, że konflikt między PO i PiS jest w istocie konfliktem pozornym. Mało to odkrywcze, publicyści rozpisują się na ten temat od lat, ale chodzi mi o coś odrobinę innego. Nie o to, że i PO i PiS są partiami lewicowo-prawicowymi (socjal połączony ze skrajnym konserwatyzmem w kwestiach społecznych), a o wizje Polski, jakie reprezentują te partie.

Pomysł koronowania Chrystusa na króla Najjaśniejszej przewija się w prawicowej blogosferze od kilku już lat. Wprawdzie sam zainteresowany twierdził, że królestwo jego jest nie z tego świata, ale przecież Polska to kraj na swój sposób nieziemski. Trudno byłoby jednak taką koronację przeprowadzić ze względu na problem natury prawnej: Chrystus został skazany prawomocnym wyrokiem.

Jarosław Kaczyński sporo namieszał wystawieniem Czesława Bieleckiego do wyborów prezydenckich w Warszawie. To kapitalna postać, niebanalna i w ogóle, i w ogóle. A ja i tak na niego nie zagłosuję, choć to akurat nie jego wina.
Pamiętam taki obrazek z czasów tuż po poprzednich wyborach samorządowych. Za czasów prezydentury Lecha Kaczyńskiego w Warszawie nieudolnie zabrano się za przebudowę Traktu. Bardzo nieudolnie. Ale nic to, potem sprawa ślimaczyła się przez czasy Mirosława „jak nie Warszawa to może państwowa firma” Kochalskiego i potem Kazimierza „jeśli dziś wtorek to mamy konferencję o niczym” Marcinkiewicza.
A potem przyszła …

No dobra. Pośmialiśmy się z wpadek Gajowego, podrwiliśmy z Przemiany (TM) Jarka, z zapartym tchem śledziliśmy thriller pod tytułem „Czy Napieralski w końcu przypomni sobie, że nie jest ani z PO ani z PiS”. Tylko co z tego?

W zeszłym roku rząd wydał blisko 100 mln zł na dopłaty do kredytów mieszkaniowych. Najłatwiej uzyskać je tym, którzy i tak mają gdzie mieszkać. W dużym uproszczeniu wydatki z budżetu można podzielić na inwestycje, które w przyszłości przyniosą obywatelom zysk, i koszty utrzymania państwa. Jest jeszcze trzecia kategoria: pieniądze wyrzucone w błoto w imię szczytnych celów.