Wąski kanion, szarobure bloki po obu stronach wznoszą się na kilkanaście pięter w górę. Trochę jak gierkowskie na Śląsku, tyle że te stoją na obrzeżach Kijowa. Jest może dziewiąta, ale większość okien już ciemnych. Chodniki mokre, dla oszczędności wyłączono większość latarni. Wysiadam z marszrutki, małego, niemiłosiernie zatłoczonego autobusika. Nieswojo tu i niebezpiecznie, ale akademik jest po drugiej stronie osiedla, muszę jakoś przejść. Byle szybko.
Razem ze mną wysiada dziewczyna. Czarne kozaczki, czarny płaszczyk, może dwadzieścia lat, raczej mniej. Szybkim krokiem rusza z przystanku. Droga jest w zasadzie jedna, nie ma jak …

Za naszą wschodnią granicą nadano Stepanowi Banderze pośmiertnie tytuł Bohatera Ukrainy. Tylko czekać, aż u nas w podzięce za ?czczenie mordercy? ktoś podpali cerkiew. Tymczasem Ukraińcy aż tak się od nas nie różnią.

Przy drodze z Sewastopola do Jalty co kilkaset metrow znak „Beregite les ot ognia”. Znak jakich tysiace stoja przy drogach calej Europy, obowiazkowo opatrzony wizerunkiem wdziecznego zwierzecia. Tyle tylko ze w tym wypadku zwierze jest skrzyzowaniem mrowkojada z dziobakiem. Ot, koloryt lokalny.

Plaza w Jalcie. Nagie, rozgrzane ciala na nagich, rozgrzanych kamieniach. Wprawdzie plaza odbiega znaczaco od tego, do czego przywyklem w innych krajach, ale nie mozna jej odmowic specyficznego uroku. Nad wszystkim powiewa reklama piwa ?????? (Sarmata) i Kombinatu Miesnego ?????? ??????? (Przyjazn Miedzy Narodami). Ot, koloryt lokalny

Po wczorajszym porannym samolocie ze Lwowa do Symferopola (w sumie jakies 70 PLN) w koncu dotarlismy do Jalty – i padli. Dokumentnie. Jest dziewiata rano, jeszcze da sie zyc. Malenstwo jeszcze spi, ja wstalem wczesniej by zaplacic za mieszkanie posredniczce z ADHD.
Z balkonu widac ogrodki dzialkowe, nieczynna piekarnie (chliebzavod) i gory: wysokie, skaliste i nietkniete stopa czlowieka od bardzo dawna. Skad ta pewnosc? A po coz ktos mialby sie wspinac na nie, i to w taki upal?
Po drucie telefonicznym, miedzy cyprysem a jakims nieznanym mi drzewem, przebiegla wiewiorka.
Jest dobrze.

Gdy pierwszy raz wybieraliśmy się na Ukrainę, rodzina na wszelki wypadek uznała za stosowne pożegnać się z nami. Niby do Kijowa bliżej niż do Paryża, ale wiadomo: tam tylko rekiet, skorumpowana policja, rezuni polujący na Lachiw, polakożercy z UNA-UNSO i sowiecka mentalność.

Babcia wywróciła się na lodzie. Podbiega do niej premier Janukowycz, pomaga jej wstać i mówi
- Widzicie, matko, jaki ja dobry jestem? No, teraz to już na pewno będziecie na mnie głosować.
Babcia wstaje, otrzepuje się i mówi
- Synku, coś ci się pomyliło, ja upadłam na dupę, nie na głowę.

A kim tak właściwie był Bułhakow?
Przypomnij mi, a kiedy żył ten nasz Petlura?
Czekaj, czekaj, heksametr polski?
Norwid, hmmmm… To ten po Mickiewiczu!
To ja już pójdę.

Pijany kapitan trawlera pada na koje. Jego gigantyczny kaldun zapewne wydaje nawet jakies dzwieki; nie wiem, nie slucham.
Po chwili otwiera jedno oko i cicho mowi: Swieta, Ty wsiemu winowata.
Swieta, Ty winowata…