O krwawo przegranych powstaniach uczy się u nas dzieci, o wygranych albo mówi się mało (wielkopolskie), albo wcale (sejneńskie). Polski kult moralnych zwycięstw (czyli krwawych porażek) śmieszy mnie i przeraża zarazem. Nie różnię się pod tym względem od większości moich znajomych. Jednak w toczącej się nieprzerwanie od 66 lat dyskusji na temat sensu wybuchu powstania warszawskiego chciałbym zgłosić moje zdanie odrębne. Odnoszę bowiem wrażenie, że większość krytyków powstania w najlepszym razie miesza porządki.

Jarosław Kaczyński sporo namieszał wystawieniem Czesława Bieleckiego do wyborów prezydenckich w Warszawie. To kapitalna postać, niebanalna i w ogóle, i w ogóle. A ja i tak na niego nie zagłosuję, choć to akurat nie jego wina.
Pamiętam taki obrazek z czasów tuż po poprzednich wyborach samorządowych. Za czasów prezydentury Lecha Kaczyńskiego w Warszawie nieudolnie zabrano się za przebudowę Traktu. Bardzo nieudolnie. Ale nic to, potem sprawa ślimaczyła się przez czasy Mirosława „jak nie Warszawa to może państwowa firma” Kochalskiego i potem Kazimierza „jeśli dziś wtorek to mamy konferencję o niczym” Marcinkiewicza.
A potem przyszła …

Mam niejasne przeczucie, że na polskich drogach co drugi kierownik pojazdu silnikowego cierpi na chroniczny i nieuleczalny rodzaj debilizmu. Wiem, nic w tym odkrywczego, zdążyłem się przyzwyczaić, że każde włożenie kluczyka do stacyjki to początek kolejnej odsłony walki o życie – lub rosyjskiej ruletki. A są tacy, co jeżdżą… normalnie.

Hop-hop. Skaczę po nagrobkach, z jednego kopczyka na drugi. Kwieciście mi i wiosennie, bom zakochany, sesja zaliczona i w ogóle słonko się do mnie uśmiecha. Że groby? Cóż, to tylko Warszawa.